ไร้น้ำหนัก

ภาระที่ต้องแบกรับ
ใครกันเอามาวางบนบ่าเรา

บนบ่าไหล่ที่ว่างเปล่า แต่ทำไมเรากลับรู้สึกหนักอึ้ง
ความหนักหน่วงนี้ ใครกันที่สร้าง

หนักที่ไหล่บ่า หรือ หนักที่ใจ
จะวางก็ไม่อาจวางได้
หรือจะต้องแบกต่อไป
แต่จะแบกรับอย่างไร ให้รู้สึกว่าไร้น้ำหนัก

มีด้วยเหรอ สิ่งที่ไร้น้ำหนัก....

(ก็เลือกที่จะแบกเอง ทำไงได้...วางไม่เป็นเอง)

Sem@ สวนรถไฟ

ชาวเสม รวมตัวกันบุกสวนรถไฟ
เที่ยว เล่น กิน ถ่ายรูป ปั่นจักรยาน
สานสัมพันธ์แบบไม่เป็นทางการ
ให้หัวใจเราใกล้กันมากขึ้น

เมื่อเหงาผ่าน

ช่วงที่ผ่านมา เรารู้สึกเหงาจับใจ ความเหงาคงค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในหัวใจอย่างเชื่องช้ามานานแล้ว กว่าจะรู้สึกตัวอีกที น้ำตาก็ไหลรินออกมาขณะที่นั่งรถตู้กลับบ้าน โลกที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่ทำไมเรารู้สึกเหงาเศร้าและเดียวดายเหลือเกิน

และแล้ว....
เมื่อความเหงาได้ผ่านมาในหัวใจ มันไม่ได้เจ็บปวด น่ากลัวแต่อย่างใด

เมื่อ เจนจิรา เหงา อ่านต่อ

Sita sings the Blues..

Sita sings the Blues...
NIna ผู้สร้างเธอช่างสรรสร้าง
เป็นรามายนะ ในแบบที่สุดบรรเจิดในโลกกว้าง
ขับขานเรื่องราวด้วย Blues& Jazz
เป็นการสร้าง Sita ในแบบของเธอ ที่เก๋สุดใจ
แถมสอดแทรกเรื่องราวชีวิตของเธอและเพื่อนชาย
น่าทึ่ง น่าติดตาม น่าหัวเราะ น่าสนใจ

Sita sings the Blues
Jane is in the Blue

แจกันชีวิต

ท่านซูซูกิ กล่าวไว้
"ศิลปะการจัดดอกไม้ มิใช่งานศิลปะ
แต่เป็นการแสดงออกถึงประสบการณ์อันลึกซึ้งของชีวิต"

ประสบการณ์อันลึกซึ้งแห่งชีวิตได้ถ่ายโยงมาสู่แจกันดอกไม้
ไฉนเลย...จะไม่ลองถอยหลังกลับมาดู แจกันชีวิตของเราบ้าง

จัดดอกไม้:ดอกไม้จัดใจ
วันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๕๒
ณ เรือนร้อยฉนำ

ไม่ใช่ง่ายๆ เลย

มีคนกลุ่มหนึ่ง
"พวกเขากล้าทำ กล้ารับ
กล้าร้องไห้ กล้าหัวเราะ กล้ารัก กล้าแค้น
ทัศนะที่ผู้อื่นมองดูพวกเขา พวกเขาต่างไม่ถือเอาเป็นอารมณ์

มีคนจำนวนหนึ่งรู้สึกว่าพวกเขาทั้งช่างน่ารังเกียจ ทั้งน่าแค้น
แต่ข้าพเจ้าเลื่อมใสพวกเขา
อย่างน้อยที่สุด
พวกเขาได้กระทำอย่างหนึ่ง...
พวเขาทำแต่เรื่องที่ตนเองยินดีที่จะกระทำ
ทำเพียงเรื่องที่ีตนเองชอบที่จะทำ

สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายๆ เลย"

โกวเล้งรำพัน

แสนพิเศษในรัก

มันช่างเป็นเรื่องที่แสนพิเศษ มหัศจรรย์ใจเหลือเกิน
กับการที่คนสองคนที่ไม่รู้จักกัน แล้วมาเจอกัน ตกหลุมรักกัน
เข้าใจกัน ผ่านสุขผ่านทุกข์ด้วยกัน
ใจสองใจ ถูกแรงดึงดูดให้เข้าหากัน โดยไม่ใช่เพียงแต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น

...สิ่งมหัศจรรย์นั้นคงยากที่จะเกิดกับเรา

แต่สิ่งพิเศษอีกอย่างได้เกิดขึ้น
เมื่อเราตั้งคำถามว่า ทำไมเราจึงต้องรอเพียงคนๆหนึ่ง ที่จะมารักและเข้าใจเรา
ทั้งๆ ที่เรามีศักยภาพที่จะรักและเข้าใจคนได้มากกว่าหนึ่งคนที่เฝ้ารอนั้น
เพื่อนมนุษย์ มวลดอกไม้และสายแดด สัตว์และธรรมชาติ

ความรัก เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นไปได้ ไร้ขีดจำกัด ไม่มีเส้นแบ่ง
หากเพราะที่ผ่านมาเรามัวแต่ติดยึดในวิธีการแห่งรักเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง
แล้วจะสัมผัสกับรักในอีกรูปแบบได้อย่างไร

รักที่ไม่ได้มีให้เพียงกับใครคนใดคนหนึ่ง
แต่เป็นรักในทั้งหมด
รักในทุกอย่างที่ดำรงอยู่ในพื้นที่แห่งการตระหนักรู้ของเรา
รักที่ไปได้ไกลและกว้างไพศาลได้อีก จนไม่มีที่สิ้นสุดในรัก

เหงา...ฉันได้ยินอยู่

มีบทเพลงแห่งความเหงาดังขึ้นมากมาย
แต่ก็อาจไม่เทียบเท่าความเหงาในใจ

สิ่งแท้จริง

ความมั่นคงภายในถูกสั่นคลอน
ไหวหวั่น

ความนิ่งสงบถูกสั่นไหว
เพียงแค่ได้ยินเสียงกระชิบ

เกินที่จะตั้งรับ
ไม่อาจปฏิเสธ
ไม่อาจปกป้อง
ไม่อาจยอมรับ

ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นสร้างกำแพงป้องกัน
ทุกอย่างบิดเบี้ยว โค้งงอ ไม่เป็นรูป
ทุกอย่างไม่อาจเป็นดั่งที่เราวาดหวัง
นี่แหละ คือ สิ่งแท้จริง

Sem@Huahin

เที่ยวหัวหิน
กิน คุย เล่นน้ำ ร้องเพลง
สนุกครื้นเครง ปนร้องไห้
จะมีอะไรมากมาย
นอกจากความสัมพันธ์ที่ขึ้นๆลงๆ
นี่แหละ การยืนอยู่บนความไม่แน่นอน
ความผันแปร และความเป็นไป

เลี้ยงหลาน

อยู่บ้าน เลี้ยงหลาน
อย่างที่ใครๆ เขาบอก
ให้อยู่กับคนที่อายุเกิน ๗๐ ปีและต่ำกว่า ๖ ปี เสียบ้าง

ขอให้โลกโอบอุ้มเจ้าไว้ด้วยธรรมชาติอันไพศาลนะ
...เจ้าตรัยน้อย...

หลานฉัน

หลานฉัน
"บริโภคนิยม"
ใครสั่งใครสอนล่ะเนี่ย
จะใครอีก ก็ "น้าเจน" ตัวดีนี่แหละ
รักนะ จุ๊บจุ๊บ

หลบฝน

ฝนตก

เสียงสองตัวน้อยร้องจิบๆ ขับขาน
นกน้อยบินมาเกาะที่ระเบียงห้อง
หลบฝน
เปียกปอน เปียกปอน

เหลียวมองดูเห็นเจ้าสั่นเทา
คงหนาว คงหนาว

เราเฝ้าดูอยู่ห่างๆ หายใจเพียงแผ่วเบา
ไม่อยากให้เจ้าตกใจกลัว แล้วบินฝ่าสายฝนไป
ใจอยากให้เจ้าได้พัก
อยากได้ยินเสียง
อยากรู้ว่าเจ้ายังดำรงอยู่
แม้จะรู้ว่าเจ้ามิอยู่เนิ่นนาน
เมื่อฝนหยุดเจ้าก็จะลาจากไป จากไป
เสียงขับขานก็จะเงียบหายไป หายไป

ชีวิตอันอุดม

ค่อยๆ อ่านอย่างละเลียด คล้ายยามจิบไวน์
อ่านวันละบท วันละตอน อย่างผ่อนคลาย

บางวันอ่านแบบง่วงๆ อย่างค่อยเป็นค่อยไป
บางวันอ่านแล้วหัวใจสั่นไหว คล้ายเปลโยนยามแกว่งไกว
บางวันอ่านแล้วโล่งโปร่ง สบาย ดุจปุยนุ่นลอยลมบน
บางวันอ่านแล้วเหมือนถูกปอกเปลือกลอกตัวตน
บางวันอ่านแล้วสับสน งงในภาษา
บางวันอ่านแล้วนิ่ง สงบ อิ่มในกายา
บางวันอ่านแล้ววาง และว่างในกมล

นี่แหละ คงเรียกว่า "ชีวิตอันอุดม"
อุดมด้วยมากล้น ความรู้สึก จิตนึกคิด
อุดมด้วยพรรณพีช ในดวงจิต
อุดมด้วยการเฝ้ามองตามความคิดในจิตใจ
อุดมด้วยสิ่งที่มี สิ่งที่เป็น
อุดมด้วยสิ่งที่เห็น สิ่งที่จับต้อง
อุดมด้วยเสียงยามได้สลับ และการรับกลิ่น
อุดมด้วยรสที่ลิ้นได้ลิ้มชิม
อุดมด้วยความต่อเนื่องอย่างไม่ขาดสาย
อุดมด้วยจุดต้น จุดกลางและจุดปลาย
อุดมด้วยกาย จิต และใจอันอุดม

ค่อยๆ อ่านที่ละบท ที่ละตอน
ค่อยๆ ซึมซาบผ่านมาในดวงจิต
ค่อยเป็น ค่อยไปทีละนิด
ด้วยใจที่เชื่อมั่นว่า ทุกชีวิตต่างเต็มเปี่ยมด้วยความอุดม

ตื่นสาย

คุณนาย...
ไยตื่นสาย
แมลงผึ้งรอดอมดม

แดดอ่อนอุ่นอาบฟ้า
รอเพียงเวลา
คุณนายตื่นมา
เพื่อเบิกบาน

ดอกคุณนายตื่นสายบานที่ระเบียงบ้านเสม

ปล่อยเพื่อกักขัง

นกทั้งสองกรงของพ่อ
กรงหนึ่ง แอบปล่อยและนกได้บินสู่ฟ้ากว้าง เป็นอิสระจากการกักขัง
อีกกรง หาที่เปิดกรงไม่เจอแต่พ่อดันเข้าบ้านมาเสียก่อน

"พ่อปล่อยมันเถอะ...นะ...."
พ่อเปิดกรงออก นกยังคงไม่บินไปไหน อยู่แต่ในกรง ทั้งที่โลกกว้างรออยู่
"พ่อบอกมันหน่อยสิ บอกว่า...
ไปเที่ยว ถ้าอยากกลับมาก็มา จะเปิดกรง และให้อาหารรอไว้"

พ่อทำตามที่ลูกบอกอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆที่ใจคงไม่อยากปล่อยมันไป
สักพัก นกก็ลาจากกรงที่พ่อทำไว้อย่างดี

เจน: "อย่าพรากนกจากพ่อแม่มันเลยนะ"
พ่อ: "ก็ทุกวันนี้ลูกๆ ก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่อยู่แล้วนิ"
เจนยิ้มให้พ่ออย่างที่แห้งแล้งที่สุด
พร้อมเปิดรับความรู้สึกจากหัวใจอันปวดร้าวของพ่อ มาสู่ใจของลูก
ใจลูกก็ร้าวรานไม่ต่างจากใจพ่อ

นกของพ่อเป็นอิสระจากกรงขัง
ลูกของพ่อ
พ่อและแม่
สิ่งใดกันที่กักขังเราไว้
หรือเราต่างถักทอกรงขังตัวเราเอง

ตรงไหนกันคือ เส้นแบ่งระหว่างการปล่อยเป็นอิสระ กับ การกักขัง
ไม่มี หรือ มีอยู่ในใจของเราเอง

ฝีเข็ม

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง
รื่นรมย์กับการปักผ้าเสียยิ่งกว่าอื่นใด
มีความสุขกับทุกฝีเข็ม
สิ่งสวยงามก็พลันปรากฏในดวงใจ

เจ็บ ไข้ ได้ป่วย

หลานชายคนโตเจ็บป่วย นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล

คำพูดที่มักจะเอ่ยจนติดปาก เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดา
แต่สำหรับคนเป็นพ่อ เป็นแม่ การเจ็บป่วยของลูก ไม่อาจธรรมดาได้

เอาเถิด... ความเจ็บป่วย
ดูสิมันก้าวไปไกลกว่าที่คนเราจะล่วงรู้กับมันได้
หมอก็รักษาตามประสบการณ์ที่สั่งสมมา ก็ได้แค่นั้น

แต่สิ่งที่ค้างคาใจอยู่
ระหว่างที่ยืนดูหลานชายถูกรักษาด้วยการแพทย์อันทันสมัย
หัวใจของเรา มันกลับร่ำร้อง
มองไม่เห็นเลย "ความเป็นคนของหลานชายหายไปไหน"
สิ่งที่หลานชายเรียกร้องโดยไม่ได้เปล่งเสียง
คือ รักษาด้วยหัวใจที่หัวใจต่างหาก กระมัง

แด่พี่สาวผู้เป็นที่รัก

ในวันที่เราแสนเศร้า
พี่คนนี้โอบกอดเราไว้ในอ้อมแขน
และจับจูง ให้เราก้าวผ่านวันคืนอันแสนทรมานนั้น

หากแต่วันนี้ พี่คนดีเจ็บปวดร้าวรานในดวงใจ
อ้อมกอดของเรา มือทั้งสองข้างของเรา
ไม่มั่นใจเลย ...
ว่าจะช่วยจับจูงใจอันปลิร้าวนั้นให้ข้ามผ่านไปได้หรือเปล่า

เราเชื่อมั่นและศรัทธาในตัวเธอและหนทางที่เธอเลือกเดิน
พี่สาวที่เข้มแข็ง ความอดทน ความอ่อนโยนของเธอ
ในดวงตาของฉัน สะท้อนภาพจิตใจอันสวยงามของเธอ
เธองดงามเสมอ

เราจะร้องไห้เป็นเพื่อนเธอ พี่สาวผู้เป็นที่รัก

เก้าอี้ตัวเก่า

เก้าอี้ตัวเก่า...
ตัวที่เคยนั่งร้องไห้ ในวันที่หัวใจอ่อนแอและเปราะบาง

วันนี้เก้าอี้ตัวนั้นยังคงตั้งอยู่ในหนแห่ง ตำแหน่งเดิม
ได้กลับมานั่งเก้าอี้ตัวนั้นอีกครั้ง
ความรู้สึกเดิมๆ ในวันที่เสียใจ หวนย้อนกลับมาอีกครั้ง
เหลียวมองดู พี่สาวที่เคยกอดปลอบโยน ก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น

แต่วันนี้ ไม่มีเหลือแล้ว น้ำตา
ความเจ็บปวดลบเลือน กลืนหายไปในวันเวลา
แสงสีทองที่ผาดผ่านเวิ้งฟ้า
บอกกับตัวเอง ด้วยรอยยิ้ม ด้วยความคะนึงหา
ว่า ผ่านไปแล้ว ความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันที่เคยร้องไห้
คงเหลือไว้เพียงเก้าอี้ตัวเก่า ที่ทิ้งไว้ให้จำ