ฝีเข็ม

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง
รื่นรมย์กับการปักผ้าเสียยิ่งกว่าอื่นใด
มีความสุขกับทุกฝีเข็ม
สิ่งสวยงามก็พลันปรากฏในดวงใจ

เจ็บ ไข้ ได้ป่วย

หลานชายคนโตเจ็บป่วย นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล

คำพูดที่มักจะเอ่ยจนติดปาก เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดา
แต่สำหรับคนเป็นพ่อ เป็นแม่ การเจ็บป่วยของลูก ไม่อาจธรรมดาได้

เอาเถิด... ความเจ็บป่วย
ดูสิมันก้าวไปไกลกว่าที่คนเราจะล่วงรู้กับมันได้
หมอก็รักษาตามประสบการณ์ที่สั่งสมมา ก็ได้แค่นั้น

แต่สิ่งที่ค้างคาใจอยู่
ระหว่างที่ยืนดูหลานชายถูกรักษาด้วยการแพทย์อันทันสมัย
หัวใจของเรา มันกลับร่ำร้อง
มองไม่เห็นเลย "ความเป็นคนของหลานชายหายไปไหน"
สิ่งที่หลานชายเรียกร้องโดยไม่ได้เปล่งเสียง
คือ รักษาด้วยหัวใจที่หัวใจต่างหาก กระมัง

แด่พี่สาวผู้เป็นที่รัก

ในวันที่เราแสนเศร้า
พี่คนนี้โอบกอดเราไว้ในอ้อมแขน
และจับจูง ให้เราก้าวผ่านวันคืนอันแสนทรมานนั้น

หากแต่วันนี้ พี่คนดีเจ็บปวดร้าวรานในดวงใจ
อ้อมกอดของเรา มือทั้งสองข้างของเรา
ไม่มั่นใจเลย ...
ว่าจะช่วยจับจูงใจอันปลิร้าวนั้นให้ข้ามผ่านไปได้หรือเปล่า

เราเชื่อมั่นและศรัทธาในตัวเธอและหนทางที่เธอเลือกเดิน
พี่สาวที่เข้มแข็ง ความอดทน ความอ่อนโยนของเธอ
ในดวงตาของฉัน สะท้อนภาพจิตใจอันสวยงามของเธอ
เธองดงามเสมอ

เราจะร้องไห้เป็นเพื่อนเธอ พี่สาวผู้เป็นที่รัก

เก้าอี้ตัวเก่า

เก้าอี้ตัวเก่า...
ตัวที่เคยนั่งร้องไห้ ในวันที่หัวใจอ่อนแอและเปราะบาง

วันนี้เก้าอี้ตัวนั้นยังคงตั้งอยู่ในหนแห่ง ตำแหน่งเดิม
ได้กลับมานั่งเก้าอี้ตัวนั้นอีกครั้ง
ความรู้สึกเดิมๆ ในวันที่เสียใจ หวนย้อนกลับมาอีกครั้ง
เหลียวมองดู พี่สาวที่เคยกอดปลอบโยน ก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น

แต่วันนี้ ไม่มีเหลือแล้ว น้ำตา
ความเจ็บปวดลบเลือน กลืนหายไปในวันเวลา
แสงสีทองที่ผาดผ่านเวิ้งฟ้า
บอกกับตัวเอง ด้วยรอยยิ้ม ด้วยความคะนึงหา
ว่า ผ่านไปแล้ว ความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันที่เคยร้องไห้
คงเหลือไว้เพียงเก้าอี้ตัวเก่า ที่ทิ้งไว้ให้จำ

ซิ่ง

วันนี้นึกคะนอง
ลองขี่มอเตอร์จากบ้านพี่สาวไปที่เสมฯราม
ขี่รถมอเตอร์ไซด์ในกรุงเทพ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

แต่สนุกพิลึก ที่ได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ
สงสัยต้องซิ่งทุกวัน จะได้คุ้นชินการขับขี่ในกรุง

กลายเป็นเด็กแว๊นนนนนน ไปซะแล้วเรา

...

วางใจ
พูดง่ายๆ แต่ทำย๊าก ยาก..

วางใจ แต่ไม่ใช่ ละเลย
คงต้องเข้าไปพัวพัน คลุกวงในจนใจอยากจะวาง

ใจอยากวาง
ใจละวาง
ละวางใจ
วางใจ
ใจ
...

มันถึงแก่น

๙-๑๓ มีนา ๕๒
มันมาก... การอบรมครั้งนี้
เหนื่อยกายแต่รู้สึกว่าได้ใจน้องๆ
ได้รอยยิ้มเป็นของแถม

หรือว่าเราเริ่มจะแก่ เลยถูกเด็กๆ ดูดพลัง
ทำกิจกรรมกับเด็กๆ ไม่ค่อยจะไหว
แต่พอเสร็จสิ้น กลับได้พลังมากมายจากน้องๆ

พลังถ่ายโอนถึงกัน
เลยได้พลังมันส์ๆ จาก น้องๆ ชาวนิติ มข.ปี ๒
เหมือนลดอายุไปได้สัก ๓ปี ดีจริงๆ