tag:blogger.com,1999:blog-21013964089458597192011-07-07T14:10:40.447-07:00JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.comBlogger511100tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-73346507357904010782009-10-15T06:51:00.000-07:002009-10-15T07:03:49.493-07:00ภาระที่ต้องแบกรับ<br />ใครกันเอามาวางบนบ่าเรา<br /><br />บนบ่าไหล่ที่ว่างเปล่า แต่ทำไมเรากลับรู้สึกหนักอึ้ง<br />ความหนักหน่วงนี้ ใครกันที่สร้าง<br /><br />หนักที่ไหล่บ่า หรือ หนักที่ใจ<br />จะวางก็ไม่อาจวางได้<br />หรือจะต้องแบกต่อไป<br />แต่จะแบกรับอย่างไร ให้รู้สึกว่าไร้น้ำหนัก<br /><br />มีด้วยเหรอ สิ่งที่ไร้น้ำหนัก....<br /><br />(ก็เลือกที่จะแบกเอง ทำไงได้...วางไม่เป็นเอง)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-7334650735790401078?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-19667444345423287582009-09-15T07:15:00.000-07:002009-09-15T07:51:18.634-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-pSAhbe5I/AAAAAAAAAPU/6eUPGXciOyA/s1600-h/DSCF6524.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-pSAhbe5I/AAAAAAAAAPU/6eUPGXciOyA/s320/DSCF6524.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381706206573984658" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-ovp1NxuI/AAAAAAAAAPM/gpRgALCGA3c/s1600-h/DSCF6558.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-ovp1NxuI/AAAAAAAAAPM/gpRgALCGA3c/s320/DSCF6558.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381705616367404770" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-j3DrveoI/AAAAAAAAAO8/m9-KJzeF-Es/s1600-h/SANY0128.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-j3DrveoI/AAAAAAAAAO8/m9-KJzeF-Es/s320/SANY0128.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381700246007937666" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-j28WBKHI/AAAAAAAAAO0/8PTgEEw05Vo/s1600-h/SANY0036.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sq-j28WBKHI/AAAAAAAAAO0/8PTgEEw05Vo/s320/SANY0036.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381700244037773426" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ชาวเสม รวมตัวกันบุกสวนรถไฟ<br />เที่ยว เล่น กิน ถ่ายรูป ปั่นจักรยาน<br />สานสัมพันธ์แบบไม่เป็นทางการ<br />ให้หัวใจเราใกล้กันมากขึ้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-1966744434542328758?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-3773916267324805242009-08-30T08:33:00.000-07:002009-08-30T08:40:36.158-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Spqc4434E1I/AAAAAAAAAOc/_Txm-RqySqY/s1600-h/950448151.img.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Spqc4434E1I/AAAAAAAAAOc/_Txm-RqySqY/s320/950448151.img.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375781606373462866" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ช่วงที่ผ่านมา เรารู้สึกเหงาจับใจ ความเหงาคงค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในหัวใจอย่างเชื่องช้ามานานแล้ว กว่าจะรู้สึกตัวอีกที น้ำตาก็ไหลรินออกมาขณะที่นั่งรถตู้กลับบ้าน โลกที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่ทำไมเรารู้สึกเหงาเศร้าและเดียวดายเหลือเกิน<br /><br />และแล้ว....<br />เมื่อความเหงาได้ผ่านมาในหัวใจ มันไม่ได้เจ็บปวด น่ากลัวแต่อย่างใด<br /><br />เมื่อ เจนจิรา เหงา <a href="http://jittapanya.blogspot.com/2009/08/blog-post_30.html">อ่านต่อ<br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-377391626732480524?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-9597557507056512112009-08-29T05:44:00.000-07:002009-08-29T05:55:07.254-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SpkitXWPUeI/AAAAAAAAAOU/HY7cF5uqu-4/s1600-h/Sita-Sings-The-Blues-by-Nina-Paley.jphpg.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SpkitXWPUeI/AAAAAAAAAOU/HY7cF5uqu-4/s320/Sita-Sings-The-Blues-by-Nina-Paley.jphpg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375365793000149474" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Sita sings the Blues...<br />NIna ผู้สร้างเธอช่างสรรสร้าง<br />เป็นรามายนะ ในแบบที่สุดบรรเจิดในโลกกว้าง<br />ขับขานเรื่องราวด้วย Blues&amp; Jazz<br />เป็นการสร้าง Sita ในแบบของเธอ ที่เก๋สุดใจ<br />แถมสอดแทรกเรื่องราวชีวิตของเธอและเพื่อนชาย<br />น่าทึ่ง น่าติดตาม น่าหัวเราะ น่าสนใจ<br /><br />Sita sings the Blues<br />Jane is in the Blue<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-959755750705651211?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-17016288235209658562009-08-09T00:14:00.000-07:002009-08-09T00:27:18.682-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sn53-D4eeLI/AAAAAAAAAOM/UlyJEaTw7lI/s1600-h/SANY0143.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sn53-D4eeLI/AAAAAAAAAOM/UlyJEaTw7lI/s320/SANY0143.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367859713949989042" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sn539wAIMJI/AAAAAAAAAOE/xoP_Vsx3xxM/s1600-h/SANY0091.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 242px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sn539wAIMJI/AAAAAAAAAOE/xoP_Vsx3xxM/s320/SANY0091.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367859708613374098" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sn539vo8MTI/AAAAAAAAAN8/eXNXuCIXN2Y/s1600-h/SANY0018.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sn539vo8MTI/AAAAAAAAAN8/eXNXuCIXN2Y/s320/SANY0018.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367859708516118834" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ท่านซูซูกิ กล่าวไว้<br />"ศิลปะการจัดดอกไม้ มิใช่งานศิลปะ<br />แต่เป็นการแสดงออกถึงประสบการณ์อันลึกซึ้งของชีวิต"<br /><br />ประสบการณ์อันลึกซึ้งแห่งชีวิตได้ถ่ายโยงมาสู่แจกันดอกไม้<br />ไฉนเลย...จะไม่ลองถอยหลังกลับมาดู แจกันชีวิตของเราบ้าง<br /><br />จัดดอกไม้:ดอกไม้จัดใจ<br />วันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๕๒<br />ณ เรือนร้อยฉนำ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-1701628823520965856?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-9053903423759405372009-08-08T08:03:00.000-07:002009-08-08T08:10:01.942-07:00มีคนกลุ่มหนึ่ง<br />"พวกเขากล้าทำ กล้ารับ<br />กล้าร้องไห้ กล้าหัวเราะ กล้ารัก กล้าแค้น<br />ทัศนะที่ผู้อื่นมองดูพวกเขา พวกเขาต่างไม่ถือเอาเป็นอารมณ์<br /><br />มีคนจำนวนหนึ่งรู้สึกว่าพวกเขาทั้งช่างน่ารังเกียจ ทั้งน่าแค้น<br />แต่ข้าพเจ้าเลื่อมใสพวกเขา<br />อย่างน้อยที่สุด<br />พวกเขาได้กระทำอย่างหนึ่ง...<br />พวเขาทำแต่เรื่องที่ตนเองยินดีที่จะกระทำ<br />ทำเพียงเรื่องที่ีตนเองชอบที่จะทำ<br /><br />สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายๆ เลย"<br /><br />โกวเล้งรำพัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-905390342375940537?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-14446441017249609292009-07-28T06:31:00.000-07:002009-07-28T07:01:06.014-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sm8Ec14P9oI/AAAAAAAAAN0/QD5Dx9p6T60/s1600-h/1400b358.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sm8Ec14P9oI/AAAAAAAAAN0/QD5Dx9p6T60/s320/1400b358.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363510574767404674" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />มันช่างเป็นเรื่องที่แสนพิเศษ มหัศจรรย์ใจเหลือเกิน<br />กับการที่คนสองคนที่ไม่รู้จักกัน แล้วมาเจอกัน ตกหลุมรักกัน<br />เข้าใจกัน ผ่านสุขผ่านทุกข์ด้วยกัน<br />ใจสองใจ ถูกแรงดึงดูดให้เข้าหากัน โดยไม่ใช่เพียงแต่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น<br /><br />...สิ่งมหัศจรรย์นั้นคงยากที่จะเกิดกับเรา<br /><br />แต่สิ่งพิเศษอีกอย่างได้เกิดขึ้น<br />เมื่อเราตั้งคำถามว่า ทำไมเราจึงต้องรอเพียงคนๆหนึ่ง ที่จะมารักและเข้าใจเรา<br />ทั้งๆ ที่เรามีศักยภาพที่จะรักและเข้าใจคนได้มากกว่าหนึ่งคนที่เฝ้ารอนั้น<br />เพื่อนมนุษย์ มวลดอกไม้และสายแดด สัตว์และธรรมชาติ<br /><br />ความรัก เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นไปได้ ไร้ขีดจำกัด ไม่มีเส้นแบ่ง<br />หากเพราะที่ผ่านมาเรามัวแต่ติดยึดในวิธีการแห่งรักเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง<br />แล้วจะสัมผัสกับรักในอีกรูปแบบได้อย่างไร<br /><br />รักที่ไม่ได้มีให้เพียงกับใครคนใดคนหนึ่ง<br />แต่เป็นรักในทั้งหมด<br />รักในทุกอย่างที่ดำรงอยู่ในพื้นที่แห่งการตระหนักรู้ของเรา<br />รักที่ไปได้ไกลและกว้างไพศาลได้อีก จนไม่มีที่สิ้นสุดในรัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-1444644101724960929?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-58814860862262789632009-07-27T06:10:00.000-07:002009-07-27T07:38:03.553-07:00มีบทเพลงแห่งความเหงาดังขึ้นมากมาย<br />แต่ก็อาจไม่เทียบเท่าความเหงาในใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-5881486086226278963?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-49788071112860209242009-07-24T02:09:00.000-07:002009-07-26T06:28:47.852-07:00ความมั่นคงภายในถูกสั่นคลอน<br />ไหวหวั่น<br /><br />ความนิ่งสงบถูกสั่นไหว<br />เพียงแค่ได้ยินเสียงกระชิบ<br /><br />เกินที่จะตั้งรับ<br />ไม่อาจปฏิเสธ<br />ไม่อาจปกป้อง<br />ไม่อาจยอมรับ<br /><br />ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นสร้างกำแพงป้องกัน<br />ทุกอย่างบิดเบี้ยว โค้งงอ ไม่เป็นรูป<br />ทุกอย่างไม่อาจเป็นดั่งที่เราวาดหวัง<br />นี่แหละ คือ สิ่งแท้จริง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-4978807111286020924?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-14615854917676801622009-07-01T09:46:00.000-07:002009-07-01T11:02:03.923-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SkugBqm3UPI/AAAAAAAAAMw/prtlG2U9Jt0/s1600-h/IMG_6072.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SkugBqm3UPI/AAAAAAAAAMw/prtlG2U9Jt0/s320/IMG_6072.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353548532537577714" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SkuclKIUJnI/AAAAAAAAAMg/hIY85UwIVlA/s1600-h/IMG_1282.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SkuclKIUJnI/AAAAAAAAAMg/hIY85UwIVlA/s320/IMG_1282.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353544744248288882" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SkudGiwAsHI/AAAAAAAAAMo/7Du7XWI0zfo/s1600-h/IMG_1321.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SkudGiwAsHI/AAAAAAAAAMo/7Du7XWI0zfo/s320/IMG_1321.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5353545317792919666" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เที่ยวหัวหิน<br />กิน คุย เล่นน้ำ ร้องเพลง<br />สนุกครื้นเครง ปนร้องไห้<br />จะมีอะไรมากมาย<br />นอกจากความสัมพันธ์ที่ขึ้นๆลงๆ<br />นี่แหละ การยืนอยู่บนความไม่แน่นอน<br />ความผันแปร และความเป็นไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-1461585491767680162?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-2749043740238220872009-06-19T09:20:00.000-07:002009-06-19T09:26:53.548-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sju7UnLkS0I/AAAAAAAAALA/EKSxwJZNyqQ/s1600-h/032109150701.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sju7UnLkS0I/AAAAAAAAALA/EKSxwJZNyqQ/s320/032109150701.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349074945221872450" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sju7UShL2tI/AAAAAAAAAK4/Ls7-AZiyB7w/s1600-h/032109145845.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sju7UShL2tI/AAAAAAAAAK4/Ls7-AZiyB7w/s320/032109145845.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349074939675400914" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />อยู่บ้าน เลี้ยงหลาน<br />อย่างที่ใครๆ เขาบอก<br />ให้อยู่กับคนที่อายุเกิน ๗๐ ปีและต่ำกว่า ๖ ปี เสียบ้าง<br /><br />ขอให้โลกโอบอุ้มเจ้าไว้ด้วยธรรมชาติอันไพศาลนะ<br />...เจ้าตรัยน้อย...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-274904374023822087?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-70600710768466322952009-06-19T09:14:00.000-07:002009-06-19T09:28:23.823-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sju6ESAGReI/AAAAAAAAAKw/3aykvBdxp3o/s1600-h/032909163932.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sju6ESAGReI/AAAAAAAAAKw/3aykvBdxp3o/s320/032909163932.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349073565147088354" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />หลานฉัน<br />"บริโภคนิยม"<br />ใครสั่งใครสอนล่ะเนี่ย<br />จะใครอีก ก็ "น้าเจน" ตัวดีนี่แหละ<br />รักนะ จุ๊บจุ๊บ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-7060071076846632295?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-8335498292459994842009-05-31T07:47:00.000-07:002009-05-31T08:33:35.538-07:00ฝนตก<br /><br />เสียงสองตัวน้อยร้องจิบๆ ขับขาน<br />นกน้อยบินมาเกาะที่ระเบียงห้อง<br />หลบฝน<br />เปียกปอน เปียกปอน<br /><br />เหลียวมองดูเห็นเจ้าสั่นเทา <br />คงหนาว คงหนาว<br /><br />เราเฝ้าดูอยู่ห่างๆ หายใจเพียงแผ่วเบา<br />ไม่อยากให้เจ้าตกใจกลัว แล้วบินฝ่าสายฝนไป<br />ใจอยากให้เจ้าได้พัก <br />อยากได้ยินเสียง<br />อยากรู้ว่าเจ้ายังดำรงอยู่<br />แม้จะรู้ว่าเจ้ามิอยู่เนิ่นนาน <br />เมื่อฝนหยุดเจ้าก็จะลาจากไป จากไป<br />เสียงขับขานก็จะเงียบหายไป หายไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-833549829245999484?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-54545040248390329842009-05-31T07:21:00.000-07:002009-05-31T07:46:42.684-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SiKXUcUBqsI/AAAAAAAAAKo/fVhbJJzc-6M/s1600-h/spd_20081212103005_b.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 253px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SiKXUcUBqsI/AAAAAAAAAKo/fVhbJJzc-6M/s320/spd_20081212103005_b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341998485468195522" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ค่อยๆ อ่านอย่างละเลียด คล้ายยามจิบไวน์<br />อ่านวันละบท วันละตอน อย่างผ่อนคลาย<br /><br />บางวันอ่านแบบง่วงๆ อย่างค่อยเป็นค่อยไป<br />บางวันอ่านแล้วหัวใจสั่นไหว คล้ายเปลโยนยามแกว่งไกว<br />บางวันอ่านแล้วโล่งโปร่ง สบาย ดุจปุยนุ่นลอยลมบน<br />บางวันอ่านแล้วเหมือนถูกปอกเปลือกลอกตัวตน<br />บางวันอ่านแล้วสับสน งงในภาษา<br />บางวันอ่านแล้วนิ่ง สงบ อิ่มในกายา<br />บางวันอ่านแล้ววาง และว่างในกมล<br /><br />นี่แหละ คงเรียกว่า "ชีวิตอันอุดม"<br />อุดมด้วยมากล้น ความรู้สึก จิตนึกคิด<br />อุดมด้วยพรรณพีช ในดวงจิต<br />อุดมด้วยการเฝ้ามองตามความคิดในจิตใจ<br />อุดมด้วยสิ่งที่มี สิ่งที่เป็น<br />อุดมด้วยสิ่งที่เห็น สิ่งที่จับต้อง<br />อุดมด้วยเสียงยามได้สลับ และการรับกลิ่น<br />อุดมด้วยรสที่ลิ้นได้ลิ้มชิม<br />อุดมด้วยความต่อเนื่องอย่างไม่ขาดสาย<br />อุดมด้วยจุดต้น จุดกลางและจุดปลาย<br />อุดมด้วยกาย จิต และใจอันอุดม<br /><br />ค่อยๆ อ่านที่ละบท ที่ละตอน<br />ค่อยๆ ซึมซาบผ่านมาในดวงจิต<br />ค่อยเป็น ค่อยไปทีละนิด<br />ด้วยใจที่เชื่อมั่นว่า ทุกชีวิตต่างเต็มเปี่ยมด้วยความอุดม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-5454504024839032984?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-90209664476262845192009-05-07T23:26:00.000-07:002009-05-07T23:43:42.657-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SgPRkdMy2rI/AAAAAAAAAJ8/YGH8bWpGvGc/s1600-h/SANY0114.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SgPRkdMy2rI/AAAAAAAAAJ8/YGH8bWpGvGc/s320/SANY0114.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333336807980587698" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />คุณนาย...<br />ไยตื่นสาย<br />แมลงผึ้งรอดอมดม<br /><br />แดดอ่อนอุ่นอาบฟ้า<br />รอเพียงเวลา<br />คุณนายตื่นมา<br />เพื่อเบิกบาน<br /><br />ดอกคุณนายตื่นสายบานที่ระเบียงบ้านเสม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-9020966447626284519?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-32938352585176857872009-04-22T06:55:00.000-07:002009-04-22T07:56:52.603-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Se8vJrjgl9I/AAAAAAAAAJc/tzzDIeVZv9M/s1600-h/j0315551.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 228px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Se8vJrjgl9I/AAAAAAAAAJc/tzzDIeVZv9M/s320/j0315551.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327528727559575506" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />นกทั้งสองกรงของพ่อ<br />กรงหนึ่ง แอบปล่อยและนกได้บินสู่ฟ้ากว้าง เป็นอิสระจากการกักขัง<br />อีกกรง หาที่เปิดกรงไม่เจอแต่พ่อดันเข้าบ้านมาเสียก่อน<br /><br />"พ่อปล่อยมันเถอะ...นะ...."<br />พ่อเปิดกรงออก นกยังคงไม่บินไปไหน อยู่แต่ในกรง ทั้งที่โลกกว้างรออยู่<br />"พ่อบอกมันหน่อยสิ บอกว่า...<br />ไปเที่ยว ถ้าอยากกลับมาก็มา จะเปิดกรง และให้อาหารรอไว้" <br /><br />พ่อทำตามที่ลูกบอกอย่างเสียไม่ได้ ทั้งๆที่ใจคงไม่อยากปล่อยมันไป<br />สักพัก นกก็ลาจากกรงที่พ่อทำไว้อย่างดี <br /><br />เจน: "อย่าพรากนกจากพ่อแม่มันเลยนะ"<br />พ่อ: "ก็ทุกวันนี้ลูกๆ ก็ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่อยู่แล้วนิ"<br />เจนยิ้มให้พ่ออย่างที่แห้งแล้งที่สุด <br />พร้อมเปิดรับความรู้สึกจากหัวใจอันปวดร้าวของพ่อ มาสู่ใจของลูก<br />ใจลูกก็ร้าวรานไม่ต่างจากใจพ่อ<br /><br />นกของพ่อเป็นอิสระจากกรงขัง <br />ลูกของพ่อ <br />พ่อและแม่ <br />สิ่งใดกันที่กักขังเราไว้<br />หรือเราต่างถักทอกรงขังตัวเราเอง<br /><br />ตรงไหนกันคือ เส้นแบ่งระหว่างการปล่อยเป็นอิสระ กับ การกักขัง<br />ไม่มี หรือ มีอยู่ในใจของเราเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3293835258517685787?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-23931519565764762392009-04-12T10:18:00.000-07:002009-04-12T10:28:14.582-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SeIjrYJK6kI/AAAAAAAAAJU/TdpTriOq1BA/s1600-h/SANY0135.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SeIjrYJK6kI/AAAAAAAAAJU/TdpTriOq1BA/s320/SANY0135.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323856937627609666" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SeIjrOt3PeI/AAAAAAAAAJM/bNghGrQ0DTk/s1600-h/SANY0011.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SeIjrOt3PeI/AAAAAAAAAJM/bNghGrQ0DTk/s320/SANY0011.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323856935097155042" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SeIjq3ZTfQI/AAAAAAAAAJE/y7JexrhD0Hk/s1600-h/SANY0006.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SeIjq3ZTfQI/AAAAAAAAAJE/y7JexrhD0Hk/s320/SANY0006.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323856928836910338" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง<br />รื่นรมย์กับการปักผ้าเสียยิ่งกว่าอื่นใด<br />มีความสุขกับทุกฝีเข็ม<br />สิ่งสวยงามก็พลันปรากฏในดวงใจ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-2393151956576476239?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-59821366437802189392009-04-06T08:54:00.001-07:002009-04-10T09:29:01.205-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sd9zbkiEeGI/AAAAAAAAAI8/p7Ok_Mj1I2k/s1600-h/65.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/Sd9zbkiEeGI/AAAAAAAAAI8/p7Ok_Mj1I2k/s320/65.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323100202075453538" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />หลานชายคนโตเจ็บป่วย นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล<br /><br />คำพูดที่มักจะเอ่ยจนติดปาก เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดา<br />แต่สำหรับคนเป็นพ่อ เป็นแม่ การเจ็บป่วยของลูก ไม่อาจธรรมดาได้<br /><br />เอาเถิด... ความเจ็บป่วย <br />ดูสิมันก้าวไปไกลกว่าที่คนเราจะล่วงรู้กับมันได้<br />หมอก็รักษาตามประสบการณ์ที่สั่งสมมา ก็ได้แค่นั้น<br /><br />แต่สิ่งที่ค้างคาใจอยู่ <br />ระหว่างที่ยืนดูหลานชายถูกรักษาด้วยการแพทย์อันทันสมัย<br />หัวใจของเรา มันกลับร่ำร้อง <br />มองไม่เห็นเลย "ความเป็นคนของหลานชายหายไปไหน"<br />สิ่งที่หลานชายเรียกร้องโดยไม่ได้เปล่งเสียง<br />คือ รักษาด้วยหัวใจที่หัวใจต่างหาก กระมัง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-5982136643780218939?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-65443865296109862792009-04-06T08:54:00.000-07:002009-04-06T09:32:10.996-07:00ในวันที่เราแสนเศร้า<br />พี่คนนี้โอบกอดเราไว้ในอ้อมแขน<br />และจับจูง ให้เราก้าวผ่านวันคืนอันแสนทรมานนั้น<br /><br />หากแต่วันนี้ พี่คนดีเจ็บปวดร้าวรานในดวงใจ<br />อ้อมกอดของเรา มือทั้งสองข้างของเรา<br />ไม่มั่นใจเลย ...<br />ว่าจะช่วยจับจูงใจอันปลิร้าวนั้นให้ข้ามผ่านไปได้หรือเปล่า<br /><br />เราเชื่อมั่นและศรัทธาในตัวเธอและหนทางที่เธอเลือกเดิน<br />พี่สาวที่เข้มแข็ง ความอดทน ความอ่อนโยนของเธอ<br />ในดวงตาของฉัน สะท้อนภาพจิตใจอันสวยงามของเธอ<br />เธองดงามเสมอ <br /><br />เราจะร้องไห้เป็นเพื่อนเธอ พี่สาวผู้เป็นที่รัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-6544386529610986279?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-39686899741718058792009-03-27T04:40:00.000-07:002009-05-31T08:48:49.722-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SdjMyWtKQVI/AAAAAAAAAI0/IZg9XKtE44o/s1600-h/j0406761.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SdjMyWtKQVI/AAAAAAAAAI0/IZg9XKtE44o/s320/j0406761.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321228125198762322" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เก้าอี้ตัวเก่า...<br />ตัวที่เคยนั่งร้องไห้ ในวันที่หัวใจอ่อนแอและเปราะบาง<br /><br />วันนี้เก้าอี้ตัวนั้นยังคงตั้งอยู่ในหนแห่ง ตำแหน่งเดิม<br />ได้กลับมานั่งเก้าอี้ตัวนั้นอีกครั้ง<br />ความรู้สึกเดิมๆ ในวันที่เสียใจ หวนย้อนกลับมาอีกครั้ง<br />เหลียวมองดู พี่สาวที่เคยกอดปลอบโยน ก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น<br /><br />แต่วันนี้ ไม่มีเหลือแล้ว น้ำตา<br />ความเจ็บปวดลบเลือน กลืนหายไปในวันเวลา<br />แสงสีทองที่ผาดผ่านเวิ้งฟ้า<br />บอกกับตัวเอง ด้วยรอยยิ้ม ด้วยความคะนึงหา<br />ว่า ผ่านไปแล้ว ความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันที่เคยร้องไห้<br />คงเหลือไว้เพียงเก้าอี้ตัวเก่า ที่ทิ้งไว้ให้จำ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3968689974171805879?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-28955580030720464642009-03-23T08:59:00.000-07:002009-03-23T09:21:09.066-07:00วันนี้นึกคะนอง<br />ลองขี่มอเตอร์จากบ้านพี่สาวไปที่เสมฯราม<br />ขี่รถมอเตอร์ไซด์ในกรุงเทพ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย<br /><br />แต่สนุกพิลึก ที่ได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำ<br />สงสัยต้องซิ่งทุกวัน จะได้คุ้นชินการขับขี่ในกรุง<br /><br />กลายเป็นเด็กแว๊นนนนนน ไปซะแล้วเรา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-2895558003072046464?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-34618554722849288882009-03-19T08:54:00.000-07:002009-03-19T09:01:03.099-07:00วางใจ<br />พูดง่ายๆ แต่ทำย๊าก ยาก..<br /><br />วางใจ แต่ไม่ใช่ ละเลย<br />คงต้องเข้าไปพัวพัน คลุกวงในจนใจอยากจะวาง<br /><br />ใจอยากวาง<br />ใจละวาง<br />ละวางใจ<br />วางใจ<br />ใจ<br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3461855472284928888?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-16787496292266310552009-03-14T01:01:00.000-07:002009-03-14T01:18:49.281-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SbtmQWlZabI/AAAAAAAAAGs/77xIaA6wliE/s1600-h/SANY0257.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SbtmQWlZabI/AAAAAAAAAGs/77xIaA6wliE/s320/SANY0257.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312952616540006834" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SbtmQSjdcGI/AAAAAAAAAGk/lCFYAD2B8KI/s1600-h/SANY0012.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SbtmQSjdcGI/AAAAAAAAAGk/lCFYAD2B8KI/s320/SANY0012.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312952615458140258" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SbtmPx4cZRI/AAAAAAAAAGc/Andqg0BAcog/s1600-h/SANY0105.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SbtmPx4cZRI/AAAAAAAAAGc/Andqg0BAcog/s320/SANY0105.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312952606687782162" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />๙-๑๓ มีนา ๕๒<br />มันมาก... การอบรมครั้งนี้<br />เหนื่อยกายแต่รู้สึกว่าได้ใจน้องๆ <br />ได้รอยยิ้มเป็นของแถม<br /><br />หรือว่าเราเริ่มจะแก่ เลยถูกเด็กๆ ดูดพลัง<br />ทำกิจกรรมกับเด็กๆ ไม่ค่อยจะไหว<br />แต่พอเสร็จสิ้น กลับได้พลังมากมายจากน้องๆ<br /><br />พลังถ่ายโอนถึงกัน<br />เลยได้พลังมันส์ๆ จาก น้องๆ ชาวนิติ มข.ปี ๒<br />เหมือนลดอายุไปได้สัก ๓ปี ดีจริงๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-1678749629226631055?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-84795535811376530002009-02-26T19:00:00.000-08:002009-02-27T06:01:20.178-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SadfLSgxkJI/AAAAAAAAAGI/5Oktdjm8Xck/s1600-h/IMG_0875.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SadfLSgxkJI/AAAAAAAAAGI/5Oktdjm8Xck/s320/IMG_0875.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307315333431922834" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SadfLMhaLxI/AAAAAAAAAGA/HP3ps-0m7RY/s1600-h/IMG_0833.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SadfLMhaLxI/AAAAAAAAAGA/HP3ps-0m7RY/s320/IMG_0833.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307315331823972114" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SadfLO9v-kI/AAAAAAAAAF4/uMpV3SuKe4w/s1600-h/IMG_0701.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SadfLO9v-kI/AAAAAAAAAF4/uMpV3SuKe4w/s320/IMG_0701.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307315332479711810" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />กลับคืนสู่ความเรียบง่ายแห่งวิถี<br />ปล่อยให้ธรรมชาติเข้ามาสัมผัส สัมพันธ์กับกายใจ<br />เปลือยใจให้ความเปราะบางเข้ามาเยือนสู่<br /><br />ยามอดอาหาร ร่างกายอ่อนแรง แต่จิตกลับถูกปลุกตื่น<br />ยามปลีกวิเวก โดดเดี่ยว <br />แต่กลับมิเดียวดาย ด้วยอยู่ในอ้อมกอดแห่งผืนแผ่นดินและลุ่มน้ำแม่ขาน<br />สัมผัสความรู้สึกในเนื้อกายและในห้วงคำนึงได้ชัดเจนขึ้น<br />สัมผัสกับธรรมชาติที่รายล้อมได้อย่างลุ่มลึก<br />ใบไม้ไหว สายลมพัดพริ้ว เสียงไหลรินของสายธาร แจ่มชัด<br />ร่างนิ่ง แทบมิอาจเคลื่อนไหวใดๆ ได้<br />แต่ภายในกลับเปิดกว้าง <br />รอรับทุกประสบการณ์ที่ก่อเกิดโดยไม่อาจทัดทานใดๆ<br /><br />ขอบคุณชาวบ้านสบลาน อ.ประมวล เพื่อนร่วมเดินทาง<br />ขอบคุณทุกประสบการณ์ที่ผันผ่านเข้า<br />ขอบคุณน้ำตาที่ยังแอบเอ่อล้นจากดวงตา <br />ทั้งจากความปิติปลาบปลื้ม ทั้งจากความอาดูรในห้วงคำนึง<br /> <br />17-22.02.09<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-8479553581137653000?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-10792945045323171742009-02-12T07:33:00.000-08:002009-02-12T08:07:41.193-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SZRI5Ih4tQI/AAAAAAAAAFo/ApHRuGSe2D4/s1600-h/FloralAutumPattern1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SZRI5Ih4tQI/AAAAAAAAAFo/ApHRuGSe2D4/s320/FloralAutumPattern1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301942807701271810" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />กลับไป กลับมา<br />สุดท้ายก็ ว่างเปล่า<br /><br />มั่นคง แน่วแน่<br />ปลายทางก็ ว่างเปล่า<br /><br />แต่กว่าจะรู้ว่า ท้ายที่สุดก็ ว่างเปล่า<br />ต้องอ้วกกี่รอบต่อกี่รอบ<br /><br />จนตอนนี้ก็ยังอ้วก<br />และคงต้องอ้วกจนหมดแรงกันไปข้างหนึ่ง<br />เพื่อที่จะเจอว่า ว่างเปล่า<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-1079294504532317174?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-2571664915309035572009-02-06T07:24:00.000-08:002009-02-08T07:36:06.409-08:00ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจ<br />เอาไงดี?<br /><br />เฮ้อ...<br />พยายามไม่คิด<br />ไม่คิด ก็ยังต้องใช้ความพยายามเลยเหรอ?<br />...<br /><br /><br />ไม่ใช้ความพยายามใดๆ เลยแล้วกัน<br />ซื่อสัตย์กับตัวเอง<br />ฟังเสียงหัวใจของตัวเอง<br /><br />เงียบๆ ว่างๆ โล่งๆ<br />ฟังสิ ฟังสิ<br />... <br /><br />อย่ารอฟังเสียงใดๆ อย่าพยายามเข้าใจใดๆเลย<br />ปล่อย ปล่อย<br />...<br /><br />อย่ารอ อย่าคาดหวังว่าจะได้คำตอบ<br />ก็ไม่รู้คำตอบจะมาเมื่อไร<br />ก็ไม่เห็นเป็นไร<br />ปล่อยไป เมื่อไหร่ก็เมื่อนั่นแหละ<br />ปล่อยได้อีก ปล่อย ปล่อย...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-257166491530903557?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-56127347657735615282009-02-04T01:50:00.000-08:002009-02-04T08:18:41.518-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYm-7shbAOI/AAAAAAAAAFg/IDMObwRrfwQ/s1600-h/j0431170.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYm-7shbAOI/AAAAAAAAAFg/IDMObwRrfwQ/s320/j0431170.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298976369351000290" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ณ สวนเล็กๆ บนระเบียงบ้านเสมสิกขาลัย<br />กิ่งไม้กาฝากเลื่อยไปตามระแนงไม้ประดับ<br />เราจะจัดสวนใหม่ จึงพากันรื้อกิ่งกาฝากออก<br /><br />นกน้อยมาทำรังอยู่บนพุ่มไม้กาฝาก<br />เราวางรังของนกน้อยไว้ที่เดิม ที่เดิมที่ไม่ร่มรื่นเหมือนเดิม<br /><br />นกน้อยบินกลับมายังรัง <br />และเฝ้ากกไข่มานานร่วมอาทิตย์แล้ว<br />ไม่เห็นเจ้าไปไหนเลย ไม่ยอมออกห่างจากรังของเจ้า<br />แม้ยามบ่ายแดดจะสาดส่อง ร้อนจัดเพียงใด เจ้ายังคงอยู่<br />แม้บางคราลมจะพัดแรง เจ้าก็ยังคงอยู่<br />แม้เราจะไปยืนดูอยู่ใกล้ๆ เจ้าก็ยังคงนิ่ง ไม่ไหวติง หรือหวาดกลัวใดๆ<br /><br />หัวใจเจ้าสร้างมาจากพรอันใด<br />หัวใจของความเป็นพ่อแม่หรือ<br />หัวใจของสิ่งที่มีชีวิต มีจิตใจหรือ<br />หรือเป็นหัวใจของครูอาจารย์ เทพยดา<br />ที่กำลังจะมาบอกกล่าวบางอย่างแก่เรา<br /><br />กิ่งกาฝากเริ่มแห้งและเหี่ยวเฉา<br />แต่นกน้อยยังคงอยู่ ณ ที่ที่เดิม<br />รอคอยการออกมาดูโลกของลูกน้อย<br />แต่ดวงตาของเจ้าช่างดูเศร้าจัง<br />คงเป็นความเศร้าที่แสนทรมานแต่เต็มเปี่ยมไปความหวัง<br /><br />หัวใจเจ้า...หัวใจนกน้อย...หัวใจของเรา...<br />หัวใจที่แบกรับทุกอย่างไว้บนรัง <br />รัง อันเป็นบ้านแรกของลูกน้อย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-5612734765773561528?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-30968193238596950352009-02-02T07:03:00.000-08:002009-02-02T07:32:12.987-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYcMUrMEK0I/AAAAAAAAAFY/xJKhpZi5yBw/s1600-h/DSC02068.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYcMUrMEK0I/AAAAAAAAAFY/xJKhpZi5yBw/s320/DSC02068.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298217035954924354" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYcMT9McACI/AAAAAAAAAFQ/Evhv8z6VOdU/s1600-h/DSC02328.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYcMT9McACI/AAAAAAAAAFQ/Evhv8z6VOdU/s320/DSC02328.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298217023608455202" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYcMTpFsrjI/AAAAAAAAAFI/NIHJCHsgCiw/s1600-h/DSC02310.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SYcMTpFsrjI/AAAAAAAAAFI/NIHJCHsgCiw/s320/DSC02310.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298217018211479090" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />กิน นอน ฟังเสียงคลื่นที่เกาะเสม็ด<br />แสงแดด และท้องฟ้าเปลี่ยนสีทุกวินาที<br />ทำให้สีน้ำทะเลเปลี่ยนไปตาม<br />ความงามเกิดขึ้นทุกวินาที <br /><br />จนไม่อาจกระพริบตา จากภาพความงามของการเปลี่ยนไป<br />การเปลี่ยนไป สวยงามอย่างนี้...นี่เอง<br /><br />ทะเลกว้าง เวิ้งฟ้าดูอาดูร<br />ลมทะเลพัดพาความเหงาเข้ามายังฝั่ง<br />แล้วก็หอบความเหงากลับคืนทะเลอีกครา<br />ไม่เหลืออะไรเลย... <br />แม้แต่ ความเหงาเศร้า ก็ยังตีจากเราไป<br /><br />นับประสาอะไรกับความสุขที่ผ่านเข้ามาเร็วปานพริบตา<br />ก็ไม่เหลือให้จับต้องได้เช่นกัน<br /><br />อย่ากระนั้นเลย<br />ขอแค่มีความรู้สึกใดๆ ที่ยังค้างหลงเหลืออยู่<br />ขอให้ความรู้สึกผุดพรายออกมาเถิด<br />ให้ตัวตนได้รับรู้ว่า ยังมีความรู้สึกตัวอยู่<br />ขอแค่เท่านั้นเอง<br /><br />ณ Lima Coco อ่าวพร้าว เกาะเสม็ด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3096819323859695035?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-43229928591842503002009-02-02T04:47:00.000-08:002009-02-02T05:15:37.188-08:00ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเรา<br />เรา "ได้" เสมอ<br />ไม่ว่าเรื่องราวนั้นจะเลวร้ายเจ็บปวดรวดร้าวสักเพียงใด<br />เบื้องหลังเรื่องราวเหล่านั้น เต็มไปด้วยเส้นทางที่ขีดมาเพื่อเรา<br />เป็นทางที่เราไม่อาจจะหลบหลีก บิดเบือนไปได้<br /><br />จวบจนเมื่อเราผ่านพ้นมันไปแล้ว<br />เราจะพบว่า เรื่องราวเหล่านั้นจะนำมาซึ่งการ "ได้"<br />ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเสมอ<br /><br />ขอบคุณทุกเรื่องราว<br />คงมีเรื่องอีกมากมายที่กำลังจะผ่านเข้ามาในชีวิตที่เปราะบางนี้<br />มาเถอะ พร้อมแล้ว <br />ยินดีที่จะเจ็บ ถ้าต้องเจ็บ<br />ยินดีที่จะป่วย ถ้าต้องป่วย<br />ยินดีที่จะตาย ถ้าถึงเวลานั้น<br /><br />ยินดี และ ยินดี <br />มาทำให้หัวใจอันร้าวรานนี้ ไม่เหลือที่สำหรับการร้าวรานอีกต่อไป<br />คงเหลือไว้แต่ความว่างที่รอให้ทุกประสบการณ์เข้ามาวิ่งเล่น<br /><br />ยินดี และยินดี<br /><br />ขอบคุณ อ.ประมวล เพ็งจันทร์<br />ที่การคุยเพียงสั้นๆ ทำให้คนใจบางๆ มีพลังขึ้นมากมาย<br />20.1.09<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-4322992859184250300?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-52244714657881080162009-01-11T06:16:00.000-08:002009-01-11T07:12:33.968-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SWoJwh_t_YI/AAAAAAAAAEo/VDbHpq08b2I/s1600-h/47_93001_f9fd1923ae512ac.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SWoJwh_t_YI/AAAAAAAAAEo/VDbHpq08b2I/s320/47_93001_f9fd1923ae512ac.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290051441664064898" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />สาวๆ รายล้อมมาร่วมกันทำความรู้จักกับคุณดอกไม้<br />ดอกไม้เผยความงามชโลมดวงใจ<br />หรือว่าดวงใจที่มองเห็นความงามนั้น<br /><br />ดอกไม้ที่จัดมักจะขัดใจเรา<br />หมุนไป โย้มา บ้างโงนหน้า บ้างเอนหลัง<br />ไม่ได้ดั่งใจเราจริงๆ<br />ดอกไม้เป็นตัวของตัวเอง เราไม่อาจบังคับอะไรเขาได้เลย<br />จะออกดอก จะบาน หรือจะโรยรายามใด<br />จะมีสี หรือส่งกลิ่นอย่างไร<br />เราไม่อาจทัดทานความเป็นดอกไม้ได้<br /><br />ก็เพราะสิ่งที่ดอกไม้เป็น ไม่เป็นอย่างใจเราต้องการ ดอกไม้เลยขัดใจเรา<br />เพราะดอกไม้ขัดใจเรา ดอกไม้เลยช่วยจัดใจเรา<br />ให้เราได้เปิดใจกว้าง ยอมรับเขาอย่างที่ควรจะเป็น<br />ดอกไม้เป็นตัวของตัวเอง เราเป็นแบบที่เราจะเป็น<br />แล้วเราจะมองเห็นความงามของกันและกัน เมื่อเราได้รู้จักกันดีพอ<br /><br />ขอบคุณ คุณดอกไม้...<br />แม้วันที่หัวใจเปลี้ยๆ คุณก็งามเสมอ<br />ดีจริงที่โลกนี้มี "ดอกไม้"<br /><br />ขอบคุณหัวใจเปลี้ยๆ ที่ยังมีแรงขัดใจกับดอกไม้<br />"ดอกไม้" ผู้สอนให้เราอ่อนโยนกับตัวเอง<br /><br />จัดดอกไม้:ดอกไม้จัดใจ<br />11.01.09<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-5224471465788108016?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-57028533637613751532009-01-09T08:13:00.000-08:002009-01-09T08:20:00.140-08:00ร่างกายกำลังจะ Shut down....<br /><br />ตากำลังจะปิด<br />หัวใจเริ่มเต้นช้าลง-ช้าลง <br />ไม่อยากจะขยับ เคลื่อนไหว<br />เหนื่อยจัง<br /><br />พรุ่งนี้จะเจออะไรหนอ?<br />ปล่อยให้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้เถอะ<br />เผชิญกับทุกอย่างด้วยหัวใจเปลี้ยๆ นี่แหละ<br /><br />แต่ตอนนี้ขอสงบนิ่งสักพักก่อนนะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-5702853363761375153?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-36350780038232315982008-12-22T01:50:00.000-08:002008-12-22T03:35:35.881-08:00ชีวิตช่างเต็มไปด้วยความเจ็บปวด<br />ขอต้อนรับความเจ็บปวดและเชื้อเชิญให้มาดื่มด่ำกับพิษรักร่วมกัน<br /><br />ในห้องแห่งการรักไม่เป็น ณ ซอกหลืบของห้องนั้น ปรากฏ<br />ความตาย...<br />ช่วงเวลาแห่งการรอคอย เพื่อการเกิดใหม่<br /><br />ช่วงเวลานี้ บนเส้นทางที่แสนโดดเดี่ยว<br />ก็ต้องยอมรับและเผชิญกับสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ที่เราไม่อาจควบคุมได้<br />มาเถอะ...ความเจ็บปวด <br />โปรดกัดกินตัวตนและความอหังกาของฉันให้หมดไป<br /><br />ใครจะเข้าใจได้?<br />แต่กระนั้นก็ยังคงขอบคุณ พี่สาวและน้องสาว<br />ที่ร่วมเป็นสักขีพยานแห่งความเจ็บปวดนี้<br />อ้อมกอดที่มีให้อย่างไม่ตัดสิน <br /><br />นี่แหละ..คือสิ่งที่จะทำให้เราได้เกิดใหม่ในห้วงรักที่ไม่มีเงื่อนไข<br />สู่ประตูห้องแห่งการรักเป็น<br />อย่างน้อยสิ่งที่มี ก็คือ การได้รักใครสักคน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3635078003823231598?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-88576725907938671542008-12-15T07:58:00.001-08:002008-12-15T08:25:28.200-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SUaDYRPSkEI/AAAAAAAAAEY/-AYZEzQZHDk/s1600-h/Love22%255B1%255D.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 223px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SUaDYRPSkEI/AAAAAAAAAEY/-AYZEzQZHDk/s320/Love22%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280052066106118210" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />มีโอกาสไปร่วมงาน ระพีเสวนา:การเรียนรู้เพื่อความเป็นไท<br />อาจารย์สุมน อมรวิวัฒน์ กล่าวปาฐกถาได้บาดลึกโดนใจ<br />กระแทกหัวใจคนที่ทำงานด้านการศึกษาอย่างเราเอามากๆ<br /><br />แม้ตอนนี้จะถ่ายทอดถ้อยคำที่อาจารย์กล่าวไว้ไม่ได้<br />แต่รู้สึกได้ว่า ถ้อยคำของอาจารย์ได้มาอยู่ในเนื้อในตัวของเราแล้ว<br /><br />"เพาะชีวิตในการศึกษา เพาะความรักในการศึกษา"<br /><br />เรารู้สึกว่า ตอนนี้เราทำงานที่เสมฯ <br />เรากำลังเพาะชีวิตและความรักของตัวเองและผู้อื่นอยู่<br /><br />แล้วอีกไม่ช้าไม่นาน เราจะไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว <br />เราจะยังคงเพาะชีวิตและความรักให้กับตัวเองและผู้อื่นได้มั๊ย<br /><br />ขอบคุณเสมฯที่ได้หยิบยื่นโอกาสให้เราได้ฝึกบ่มเพาะชีวิตและความรัก<br />เราจะยังเพาะชีวิตและความรักต่อไป ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-8857672590793867154?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-32773897166704379972008-12-10T03:41:00.000-08:002008-12-17T05:14:09.008-08:00ดาลัด-เวียดนาม เมืองแห่งดอกไม้ ท่ามกลางขุนเขาและทิวสน<br />มีทะเลสาบกว้างที่กลางเมือง มีผู้คนมาเดินวิ่งออกกำลังกาย<br /><br />เราค่อยๆ เดินบนทางเท้ารอบทะเลสาบนั้น<br />แสงแห่งตะวันค่อยๆ หมดไป <br />ความมืดมิด แสงนีออน แสงดาวเดือน <br />และลมหนาวกำลังเข้ามาแทนที่<br /><br />เท้าที่เดินกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศที่อ้อมล้อมไปด้วยสายน้ำ<br />ร่างกายกำลังพูดคุยตอบโต้กับสายลมหนาว <br />สายลมพัดผ่าน ไม่เพียงบาดผิวกาย แต่ยะเยือกถึงขั้วหัวใจ<br />มือสองข้างซุกซ่อนอยู่ภายใต้กระเป๋าเสื้อไหมพรมตัวเล็กๆ <br />เพื่อหลบลี้จากลมหนาว<br />แต่ดูเหมือนไม่ได้ผล ยังคงสะท้านทั้งกายและใจ<br /><br />ผู้คนเริ่มเดินห่างออกไป-ออกไป <br />เป็นเพราะเราเดินช้าลงหรือว่าเขาเหล่านั้นเดินเร็วขึ้นนะ<br />ไกล-ไกล เมื่อไหร่จะครบรอบทะเลสาบแห่งนี้<br />ทำไมมันกว้างอย่างนี้นะ...<br />หรือเพราะลมหนาวและการเดินทางอันเดียวดาย<br />ทำให้ใจรู้สึกว่า ทางมันไกลและเหน็บหนาว<br /><br />คิดถึงห้องพัก น้ำอุ่นๆและผ้าห่มอันอบอุ่นที่บ้านพักจัง<br /><br />ค่อยๆ เดินไปนะ <br />ไปด้วยกันนะ...ลมหนาว <br />เดินเคียงข้างกันไปนะ...ความมืด<br />อยู่ด้วยกันนะ...ความเดียวดาย<br /><br />ทางเท้านี้ วนรอบทะเสสาบ กว้างและไกล <br />แต่สิ้นสุดตรงจุดที่เราเริ่มต้นเดิน<br />แต่เท้าที่นำพาเราก้าวเดิน บอกว่า <br />ทางชีวิตที่เราต้องเดินยังอีกยาวไกล หนาวเย็น มืดมิด<br />และเดียวดายมากกว่านี้<br /><br />จะทนได้ไหม... ใจกาย<br /><br />เดิน เดิน ต่อไป<br />ไม่ว่าจะต้องเหน็บหนาว อ้างว้าง มืดมนบนเส้นทางสักเท่าใด<br />ในเมื่อมีหัวใจที่ยังเต้นอุ่นๆ อยู่ในร่างกาย <br />โอบกอดหัวใจดวงนี้ไว้ แล้วปล่อยให้ใจกายนำพาเราให้เดินต่อไป<br /><br />อีกไม่ช้า ไม่นาน วันคืน ฤดูกาลก็จะหมุนเวียนเปลี่ยน<br />รอบแล้วรอบเล่า แต่เท้าของเราก็ยังคงเดินต่อไป จนกว่าร่างกายนี้จะดับสูญ<br />แล้วจิตวิญญาณดวงนี้จะก้าวเดินในร่างต่อไป<br /><br />เดิน เดิน ต่อไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3277389716670437997?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-73117544632207542932008-12-10T00:05:00.000-08:002008-12-10T01:51:22.913-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-HrUsxJLI/AAAAAAAAAEI/cc2CG-Ql7Dw/s1600-h/SANY0174.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-HrUsxJLI/AAAAAAAAAEI/cc2CG-Ql7Dw/s320/SANY0174.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278086466662114482" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-BaWD7UOI/AAAAAAAAADw/9nWGzrNMWdQ/s1600-h/SANY0229.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-BaWD7UOI/AAAAAAAAADw/9nWGzrNMWdQ/s320/SANY0229.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278079577900142818" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-AT5NZ_CI/AAAAAAAAADo/bUFa37kWeOc/s1600-h/SANY0177.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-AT5NZ_CI/AAAAAAAAADo/bUFa37kWeOc/s320/SANY0177.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278078367564430370" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-ATjmp4aI/AAAAAAAAADY/jBhoCjUnzuY/s1600-h/SANY0068.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/ST-ATjmp4aI/AAAAAAAAADY/jBhoCjUnzuY/s320/SANY0068.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278078361764749730" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ลี้ภัยการเมือง มาเที่ยวเวียดนาม<br /><br />"ดาลัด" เมืองแห่งดอกไม้ ท่ามกลางขุนเขาและทิวสน<br />บ้านน้อย-หลังเล็กน่ารัก ปลูกเรียงรายทั่วเมือง<br />เดินเล่นรอบทะเลสาบกว้างกลางเมือง <br />ลมหนาวพัดผ่าน หนาวสุดขั้วหัวใจ<br />คิดถึงใครบางคนที่คงกำลังหนาวอยู่ในที่อีกแห่งหนึ่ง<br /><br />ทุกอย่างที่นี่ ดูเนิบช้า <br />แสงสุดท้ายของวัน ณ ทะเลสาบกลางเมืองดาลัด ทาบทอที่เส้นขอบฟ้า<br />อีกไม่กี่นาทีความมืดมิด แสงเดือนดาวจะมาเยือน<br />เพื่อจะบอกว่า แสงอบอุ่นแห่งยามเช้าจะมาแทนที่ลมหนาวในค่ำคืน<br /><br />"ดาลัด" แล้วเราจะพบกันอีกครั้ง ในคืนวันที่ฉันยังมีแรงเดินทาง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-7311754463220754293?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-31415291732890174872008-12-03T03:00:00.000-08:002008-12-17T05:18:45.421-08:00ทุกๆ ครั้งที่ฉันเห็นเธอต้องเจ็บปวดรวดร้าวใจ<br /><br />ฉันได้แต่นั่งกอดเข่าและเฝ้าอธิษฐานให้ความเจ็บปวดนั้นจงจางคลาย<br /><br />ฉันเฝ้ารอ...จนถึงห้วงขณะสุดท้าย<br /><br />เพื่อให้เธอได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำที่ฉันไม่อาจจะบอกออกไปได้<br /><br />และฉันไม่รู้จะบอกอย่างไร<br /><br />ว่าทำไมเราจึงไม่อาจย้อนกลับไปเป็นเราเหมือนเดิม...เฉกเช่นวันเก่าๆ ได้<br /><br />ฉันจะขอยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นแต่เพียงผู้เดียว<br /><br />ถ้าทำให้ใครต้องเจ็บปวด<br /><br />ถึงแม้ว่าเราจะไม่เคยต้องการ...ให้มันเป็นอย่างนั้นเลย<br /><br />*จากบางส่วนของบทเพลง Bizerra Love Tringle<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3141529173289017487?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-72869685041321541152008-11-21T21:25:00.000-08:002008-11-22T08:40:04.184-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SSefAI4sg5I/AAAAAAAAACw/05ajieTXGY8/s1600-h/death1.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 260px; height: 270px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SSefAI4sg5I/AAAAAAAAACw/05ajieTXGY8/s320/death1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271356713594553234" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เพิ่งดู Before Sunrise & Before Sunset จบ<br />ดูจบแล้ว ก็คุ้นๆว่า "เราเคยดูแล้วนี่หว่า..."<br />นานมาแล้ว แต่จำไม่ได้ว่า ที่ไหน อย่างไร กับใคร รู้แต่ว่าดูแล้ว...<br /><br />คุ้นๆ <br />คุ้นกับบางคน ทั้งที่เพิ่งเคยเจอกันได้ไม่นาน แต่มันรู้สึกได้<br />คุ้นกับบางสถานที่ ทั้งที่เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก แต่มันรู้สึกได้<br />คุ้นกับบางเหตุการณ์ ที่เรารู้สึกได้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป<br />คุ้นเคยในความรู้สึก คุ้นเคยในสัมผัส<br />ทำให้เราวางใจต่อกันอย่างน่าประหลาดใจ<br /><br />รู้สึกคุ้นจริงๆ...<br />ถามหน่อยสิ...คุ้นๆ เหมือนกันมั๊ย<br />คุ้นๆว่า เราก็เคยเป็นแบบนั้นเหมือนกัน<br /><br />ความรู้สึกคุ้นๆ นี่แหละ...ที่เป็นแรงดึงดูดใจ <br />ให้ทุกอย่างเดินทางมาใกล้กัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-7286968504132154115?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-34460498215361408312008-11-20T03:03:00.000-08:002008-11-20T03:32:44.489-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SSVEe8vn83I/AAAAAAAAACo/ncftjYvGmFY/s1600-h/IMG_4211.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SSVEe8vn83I/AAAAAAAAACo/ncftjYvGmFY/s320/IMG_4211.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270694237399675762" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ภาพที่เพื่อนโผเข้าสวมกอดกันและกันในห้วงเวลาแห่งการจากลา<br />ห้องคิงปาล์ม อบอวลไปด้วยความรัก มิตรภาพ<br />กอดกันแล้วกอดกันอีก ราวกับว่า...นี่จะเป็นการพบเจอกันครั้งสุดท้าย<br /><br />พี่เล็กบอกว่า เมื่อพวกเราเดินออกจากห้องนี้ไป สิ่งที่เหลืออยู่คือ ความเหงา<br /><br />...<br /><br />กลับมาถึงบ้าน นั่งทานข้าวเย็นคนเดียว<br />เหงา...<br />เป็นแบบที่พี่เล็กบอกจริงๆด้วย<br />แต่เป็นความเหงาที่อุ่นๆ <br />ไม่ได้แย่อย่างที่คิดสักหน่อย<br />คงเป็นเพราะรอยไออุ่นจากอ้อมกอดของเพื่อนยังคงอยู่<br />ไม่ได้หายไปไหน ยังอยู่ในเนื้อ ในใจเรานั่นเองมัง<br /><br />ขอบคุณเดียร์สำหรับอ้อมกอดที่ทำให้เรารู้สึกดีมากๆ <br />ขอบคุณพี่ปอ สัมผัสและสายตานั้นบอกให้รู้ว่า <br />ไม่ต้องพูดอะไรมาก เราก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกันดี<br />และขอบคุณอีกหลายบทเรียน หลากความรู้สึกที่เพื่อนได้มอบให้<br />ที่ทำให้ห้องคิงปาล์มที่แสนจะธรรมดา <br />กลายเป็นห้องที่ธรรมดาเหมือนเดิม แต่แสนพิเศษสำหรับเจน<br /><br />ไว้เจอกันที่เชียงราย...<br />หนาวนี้มีเพื่อนไว้ ให้ใจอุ่น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3446049821536140831?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-35055015365065781632008-11-11T23:18:00.000-08:002008-11-11T23:39:12.863-08:00ลมหนาวภายใต้ดาวเดือน<br />พัดพริ้ว...<br /><br />เย็นเพียงผิวกาย แต่ใจกลับอุ่น<br />รอยอุ่นริน-ริน ในหัวใจ <br />มิตรภาพไหลผ่านเข้ามาอย่างเนิบช้า<br />ดูหนักและแน่น ตราตรึงในความรู้สึก<br />อ่อนละมุนด้วยอ้อมกอดของผองเพื่อน<br /><br />หรือจะเป็นเพราะ...<br />เราอยู่ภายใต้แสงดาว ในลมหนาวกลางแสงเดือน<br />แค่เพียงมีคนเดินข้างกาย ก็อุ่นใจเหลือเกิน<br /><br />สวัสดีลมหนาวแรกของปี<br />ขอลมหนาวนี้พัดผ่านไป ให้ถึงคนไกลๆทั้งที่เรารักและรักเรา<br />ให้ลมสัมผัสลูบไล้ ให้ผิวกายเย็นสบาย แต่ให้ใจอุ่นๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3505501536506578163?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-4833634479936533952008-10-23T20:17:00.000-07:002008-10-24T01:57:13.168-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SQFJIiRqcBI/AAAAAAAAACg/cKD1R9CSinU/s1600-h/12546605.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 299px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SQFJIiRqcBI/AAAAAAAAACg/cKD1R9CSinU/s320/12546605.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260566250734120978" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เจน:สวัสดีค่ะ เสมรามฯค่ะ<br />...:ศพพ.ที่รามคำแหงใช่ป่าวค่ะ ถ้ายังไม่พร้อม <br /> ตอนนี้4-5สัปดาห์ ไปเอาออกได้ไหมค่ะ<br />เจน:.....???<br /> อะไรนะคะ ติดต่อเรื่องอะไรนะคะ<br />...:คือเพื่อนให้เบอร์มาน่ะคะ บอกว่าถ้ายังไม่พร้อมให้ติดต่อที่นี่<br /> ที่นั่นรับวางแผนครอบครัวใช่ป่าวค่ะ คือยังไม่พร้อมจะเอาไว้น่ะ<br /> ตอนนี้ประมาณ4-5สัปดาห์ ไปที่นั่นจะรับเอาออกให้มั้ยค่ะ<br /> ต้องทำไงบ้าง<br />เจน:....<งง>???<br /> ที่นี่..ทำเรื่องฝึกอบรมนะคะ<br />...:ไม่ใช่คลีนิคเหรอค่ะ ขอโทษค่ะ<br /><br />......<br />สิ้นสุดเสียงใสๆ ที่รีบวางสายลง<br />หัวใจดูว่างโหวง<br />สั่นไหวแบบแปลกๆ<br />ฮือ...เกิดอะไรขึ้น???<br /><br />ความสงสารแล่นจับที่ขั้วหัวใจ<br />เค้าคนนั้นคงสับสนกว่าเราอีกกระมัง<br />ศีลธรรม กับ ความไม่พร้อม<br /><br />ชีวิต คือ อะไร...<br />มีอะไรต่อมิอะไร ใครต่อใคร ผ่านเข้ามามากมายในชีวิต<br />แล้วก็มักจะมีทางแยกให้เราต้องเลือกเดินเสมอ<br />เราไม่อาจหยุดอยู่ตรงทางแยกนี้ได้<br />เราต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง ที่อาจจะเจ็บปวดพอๆกันทั้งสองทาง<br />และชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป<br /><br />ยังมีทางเลือกที่สาม-ที่สี่-หรือทางเลือกอื่นๆอีกบ้างไหมนะ<br />หรือว่า...ไม่ว่าทางไหนก็ต่างเจ็บปวดเท่ากัน<br /><br />โทรศัพท์สายนี้ จะบอกอะไรกับเรา<br />แล้วทำไมจะต้องมาบอก ในเช้าวันที่เราคิดว่าจะสดใสแล้วเชียว<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-483363447993653395?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-18689324733518696312008-10-19T01:56:00.000-07:002008-10-19T02:11:31.870-07:00ดูนาฬิกา<br />...เที่ยงคืนแล้ว<br />ยังนอนไม่หลับ<br />ทรมานจัง...<br /><br />เลยตัดสินใจ <br />ลุกออกจากเตียงนอนอันแสนอบอุ่น<br />มานั่งบนเบาะ...<br />แล้วตามดูลมหายใจของตัวเอง<br />ตามดูความรู้สึกในเนื้อในตัวของตัวเรา<br /><br />เพียงแค่นั่ง<br />นั่ง<br />นั่ง<br />แล้วก็นั่ง...<br /><br />ดูนาฬิกาอีกครั้ง<br />...เกือบตีสองแล้ว<br /><br />นอนดีกว่า...<br />นอนหลับตา แล้วรอดูว่าค่ำคืนนี้จะยาวนานสักเพียงไหน<br /><br />ลืมตาขึ้นมาอีกครา<br />แล้วก็พบว่า ค่ำคืนที่แสนทรมานก็ได้ผ่านพ้นไป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-1868932473351869631?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-59863691368953078842008-10-13T08:04:00.000-07:002008-10-14T04:13:14.707-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SPR-NQU9ubI/AAAAAAAAACY/KBiXlUqZcyU/s1600-h/IMG_0554.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256965431234509234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SPR-NQU9ubI/AAAAAAAAACY/KBiXlUqZcyU/s320/IMG_0554.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />มากิน ดื่ม พูดคุยตามประสา เรื่อง "รัก-รัก"<br />ณ ร้านชูบีดู บาร์<br /><br />น้องสาว<br />กับความเจ็บปวดจากรักที่เพิ่งผ่านพ้นไป<br />แต่ก็ยังแอบหวังว่า คงมีสักวันที่จะกลับมาเป็นดังเดิม<br /><br />น้องชาย<br />กับรักที่ไม่เคยเอื้อนเอ่ยบอก<br />แม้มันจะเอ่อล้น....จนไม่รู้จะทำไง<br /><br />น้องสาวคนเล็ก<br />กับรักที่....<br /><br />ตัวเอง<br />กับรักที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้<br />แต่ก็อยากจะเปิดความเป็นไปได้ให้กับตัวเอง<br /><br />ทรมานจัง...<br />กับเส้นทางรัก<br />สายทางรักทอดตัวยาว...ดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด<br /><br />ทางสายนี้เราต้องเดินผ่านด้วยตัวของเราเอง<br />แบ่งปันเรื่องราวที่ผ่านพบกับน้อง-พี่<br />แต่ไม่อาจตัดสิน "การเดินทาง" ของกันและกันได้<br />รักในทุกเรื่องราวของ "ความรัก"<br />"รัก" ในความงดงามของความรัก<br /><br />แม้มันจะเจ็บปวด และทรมาน หรือเศร้าสักเพียงไหน<br />ก็ยังดีที่มี "รัก"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-5986369136895307884?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-42574336316815924272008-10-08T01:40:00.000-07:002008-10-08T08:21:22.116-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOxzfLL-FDI/AAAAAAAAABw/dS-1MEG-gEc/s1600-h/DSCF5007_resize.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254701844650660914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOxzfLL-FDI/AAAAAAAAABw/dS-1MEG-gEc/s320/DSCF5007_resize.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOxzfE52U0I/AAAAAAAAAB4/0988AjnKTBs/s1600-h/DSCF5148_resize.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254701842964042562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOxzfE52U0I/AAAAAAAAAB4/0988AjnKTBs/s320/DSCF5148_resize.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOxzfZLAt-I/AAAAAAAAACA/F3dNvSkmyRM/s1600-h/DSCF5237_resize.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254701848404735970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOxzfZLAt-I/AAAAAAAAACA/F3dNvSkmyRM/s320/DSCF5237_resize.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ผ่อนพักฯ พักใจ พักกาย แต่ทำไมเศร้าจัง<br />.......<br />กิ่งไผ่<br />ดูมั่นคงแต่ไหวเอน<br />โดดเดี่ยว เดียวดาย<br />ไม่มีสีสัน ไม่มีดอก ไม่มีกลิ่น<br />เหงาแต่ไผ่ยังคงยืนหยัด เอนไหวไปกับสายลม สายแดด<br /><br />เสียงไผ่ล้อลม หวานปนเศร้า<br />บทเพลงแห่งใบไผ่ไหว<br />บาดลึกถึงขั้วหัวใจ พร้อมเดียวดายไปกับไผ่ที่ไหวเอน<br />.......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-4257433631681592427?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-66230542299725535282008-10-02T07:53:00.000-07:002008-10-02T08:21:46.461-07:00วันและคืนที่แสนพิเศษ ณ ไร่ม่อนดินแดง<br />ร่วมภาวนากับเหล่าผองเพื่อน "จิตวิญญาณแห่งนักรบ"<br />วิถีความสงบเย็นท่ามกลางไฟแผดเผาร้อนแรง<br />ที่นำพาโดย โยคีตั้ม<br /><br />ท้องฟ้าครึ้มฝนตลอดทั้งวัน ไอหมอกยามเช้า แสงแดดสุดท้ายที่ขอบฟ้าสวย<br />เสียงหัวเราะ คราบรอยน้ำตา<br />เรื่องราวที่ถ่ายทอดแบ่งปัน<br />นั่ง และนอนภาวนา ดูหนัง และนวด<br />โยคะและรำมวยยามเช้า<br />จัดดอกไม้รับอรุณ<br />วงพูดคุยยามค่ำคืน<br /><br />ด้วยถ้อยคำของเพื่อนร่วมเดินทาง มีบางสิ่งบางอย่าง "เปิดเผย"<br />ด้วยความศักสิทธิ์ของบทสาธนา มีบางสิ่งบางอย่าง "สั่นไหว"<br />ด้วยภาพและเสียงภาษาที่ถ่ายทอดมาผ่านหนัง Big Fish<br />มีบางสิ่งบางอย่าง "เปราะบาง"<br />ด้วยธรรมชาติสรรค์สร้าง มีบางสิ่งบางอย่าง "คลี่คลาย"<br />ด้วยวาระที่เหมาะ มีบางสิ่งบางอย่าง "พร้อมที่จะเจ็บปวดและถูกแผดเผา"<br />นั่นคือ หัวใจของนักรบ<br /><br />ไม่ว่าจะด้วยสิ่งใดๆ ที่ทำให้เกิดขึ้นภายใต้ฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกที่ปกคลุมนี้<br />เราจะดำรงอยู่กับมันด้วยหัวใจที่แสนเปราะบางนี้<br />หัวใจที่หวังจะมีแสงลอด ทอดผ่านเสมอ<br />เพราะหัวใจนี้เชื่อว่า เบื้องหลังความมืดมัวนั้น<br />คือ แสงทองของปัญญาที่กว้างไพศาล บนความว่างของพื้นที่ที่ไร้การตัดสินใดๆ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-6623054229972553528?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-75829943200982872692008-09-13T09:10:00.000-07:002008-09-13T09:39:12.099-07:00ไปดูคอนเสิร์ต รางวัลแด่คนช่างฝัน-จรัล มโนเพ็ชร มา<br />เพลงความหมายดีๆ ถูกนำมาขับร้องในท่วงทำนองใหม่<br />เพลงความหมายดีๆ ไม่ว่าจะถูกร้องโดยใคร ท่วงทำนองอย่างไร<br />ยังไงๆ ก็ยังคงเป็นเพลงที่ไพเราะ...<br /><br />มีเพลงหนึ่งที่เราไม่เคยได้ฟังเลย "เพลงเมียวเมียว มูมู"<br />ลานนาและป๊อด ร่วมร้องขับขาน เพราะจับใจ<br />ช่างพอดีกับจังหวะการเต้นของหัวใจในช่วงเวลานี้<br />สื่อความหมายถึง สังคม ผู้คนและหัวใจของผู้คนได้เป็นอย่างดี<br />เหมาะเจาะ ลงตัวในความรู้สึกของเราจังเลย....<br /><br />เพลงบางเพลงฟังแล้วน้ำตาก็เอ่อล้นออกมา<br />ภาพที่ลานนาจับมือกับแม่สุนทรี ก็ทำให้หัวใจเราสั่นไหว<br />จรัล...สิ่งที่คุณสื่อสาร บทเพลงที่คุณแต่งและขับขาน เราได้รับรู้แล้ว<br />มันตราตรึงในหัวใจของเราแล้ว<br /><br />แล้วบทเพลงของเราล่ะ...<br />ท่วงทำนอง จังหวะ คำร้อง น้ำเสียง<br />บทเพลงที่เราแต่งและขับขานด้วยตัวของเราเอง<br />บางคราว...อาจมีคนอื่นๆ มาร่วมแจม<br />ร่วมบรรเลงและขับร้องแทรกเป็นระยะๆ<br />อาจจะฟังดูเพราะ หรือแปลกๆ ขัดๆ ขาดๆ เกินๆ ไปบ้าง<br />ก็มันไม่มีอะไรที่ลงตัว สมบูรณ์อยู่แล้วนี่<br />แต่ไม่ว่าจะยังไง บทเพลงนี้ก็เพราะที่สุดในชีวิตของเราอยู่แล้ว<br />บทเพลงแห่งชีวิต...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-7582994320098287269?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-31140107792372229912008-09-10T08:30:00.000-07:002008-10-08T08:40:19.378-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOzUBDUP-nI/AAAAAAAAACQ/AytFPmcgtII/s1600-h/DSC00886.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254807979769723506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SOzUBDUP-nI/AAAAAAAAACQ/AytFPmcgtII/s320/DSC00886.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><br /><br /><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>เพิ่งรู้ตัวว่า...<br />ไม่ได้หัวเราะแบบฮาๆ สนุกแบบเด็กๆ มานานแล้ว<br />ได้ทำอะไรที่บ้าๆ หลุดๆ แบบไม่ต้องอายใคร<br />อยากกินก็กิน อยากนอนก็นอน<br />(สงสัยว่าแก่แล้ว เลยอยากกลับไปเป็นเด็กนะเรา...)<br /><br />คงเป็นเพราะเราได้ทิ้งไพ่ความเป็นเด็กน้อย ความสดใส มีชีวิตชีวาไปนานแล้ว<br />ตอนนี้คงถึงเวลาที่จะหยิบเก็บไพ่ใบนี้ขึ้นมาอีกครั้ง<br />ปัดฝุ่น ทำความสะอาด แต่งแต้มรอยยิ้มให้กับชีวิต<br /><br />ขอบคุณรอยยิ้มหวานๆ ตาหยีๆ ของน้องๆ นิติฯ มน.<br />ขอบคุณ วี กานต์ อิฐ อุ๊ เก๋ แนน อุ้ม พี่ตู่และพี่เล็ก<br />ที่ช่วยปลุกเสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม<br /><br />จะลองต้อนรับวันใหม่ด้วยรอยยิ้ม<br />ยิ้มให้กับตัวเองในทุกๆเช้า<br />เอ๊า....หนึ่ง สอง สาม ยิ้มสิ เจน'รา<br />โลกใสๆ กำลังรอ เราอยู่</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3114010779237222991?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-78181888126217714052008-08-30T08:19:00.000-07:002008-09-10T09:21:27.384-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SMfzsuyWWEI/AAAAAAAAABY/a_ff3kL6ZiU/s1600-h/SANY0087.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244428240895236162" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SMfzsuyWWEI/AAAAAAAAABY/a_ff3kL6ZiU/s320/SANY0087.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><div><br /><div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div> </div><div>น้องสาว<br />อยู่ไกล ร้องไห้คนเดียวที่หัวหิน<br />หัวใจฉันสั่นไหว เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้<br /><br />ความรัก<br />เศร้า...แต่อบอุ่น<br />หวาน...แต่บาดลึก<br />ร่อนเร้า...แต่อ่อนละมุน<br />เจ็บ...แต่ไม่จำ<br /><br />ความรัก ความรัก ความรัก<br />ความรักทำให้คนเป็นเช่นนี้<br />หรือคนที่ทำให้ความรักเป็นเช่นนี้<br /><br />แต่สิ่งที่ทำให้รู้สึกว่า หัวใจยังเต้นอยู่<br />ก็คือ รัก</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-7818188812621771405?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-8395052605509585912008-08-26T03:21:00.000-07:002008-08-26T03:44:17.087-07:00ความรู้สึกอึดอัดภายในใจที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันเรียกว่าอะไรนะ...<br />วุ่นวาย สับสน ยังไงก็ไม่รู้<br />อยากจะก้มหน้าก้มตา กลับมาใช้แบบแผนอันคุ้นชินเดิมๆ แต่...ก็ทำไม่ได้<br />อยากเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่เกิดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา แต่...ก็ไม่กล้า<br />บางครั้งก็รู้สึกว่า เหลือที่จะรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วนะ<br />แต่เสียงเพรียกภายในกลับดังขึ้น ปล่อยใจเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันเถอะ<br /><br />แว่วเสียงบอก..<br />เรากำลังตัดสินตัวเองอีกแล้ว อีกแล้วและอีกแล้ว<br />ซ้ำแล้วซ้ำเล่า.......<br />ตัดสินตัวเองแล้วยังไม่พอ ตัดสินแทนคนอื่น<br />ซ้ำแล้วซ้ำอีก...<br />ชีวิตจะต้องกล้ำกลืนอยู่กับความทุกข์ทน หรือจะรุ่มรวยเปี่ยมล้นด้วยความสุข<br />เราเลือก หรือ ใครกันที่เลือกเรา<br />น้ำตายังไม่อาจหลั่งไหลออกมา แม้ว่าว่าจะเจ็บซ้ำสักปานใด<br />ริมฝีปากที่ไม่อาจแย้มยิ้มได้ แม้จะมีเรื่องราวประทับใจ สุขใจแค่ไหน<br />ลมหายใจที่แผ่วเบา กลับทำให้หัวใจเราหนักอึ้ง<br /><br />ทำอย่างไรดี กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นใน หัวใจดวงนี้... ที่ไม่เคยมีรักให้กับตัวเอง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-839505260550958591?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-4500773666831550502008-08-22T21:03:00.000-07:002008-08-22T21:16:20.715-07:00เช้านี้...<br />เล่นโยคะ มีเหงื่อออกทั้งตัว เหงื่อหยดไหลเป็นทาง<br /><br />น่าแปลกเป็นที่สุด<br />ก็แต่ไหน แต่ไรมา ต่อให้ออกกำลังกายเหนื่อยแค่ไหน<br />วิ่งมาราธอน ปลูกป่า ทำความสะอาดบ้าน ร้อนแค่ไหน<br />เหงื่อก็ไม่เคยไหลอย่างนี้มาก่อน<br />อย่างมากก็แค่ซึมตามใบหน้าและเนื้อตัว<br /><br />หลายต่อหลายคนบอกว่า "คนที่ไม่มีเหงื่อมักเป็นคนเก็บกด"<br />ก็คงจะจริงอย่างที่เขาว่าๆ กัน<br /><br />ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้<br />เรารู้สึกผ่อนคลายกับตัวเองหลายๆ อย่างมากขึ้น<br />เนื้อตัวของเราก็คงรับรู้ได้ถึงการผ่อนคลายนั้น<br /><br />เหงื่อออก เรากลับรู้สึกโล่ง โปร่งสบาย ไม่ได้เหนียวตัวอย่างที่คิด<br />เอ้อ...กับแค่... เหงื่อออก... ทำไม เราจึงรู้สึกอัศจรรย์ใจอย่างนี้นะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-450077366683155050?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-31315645310373531022008-08-20T07:21:00.000-07:002008-08-20T07:35:02.903-07:00เช้านี้...<br />ภาวนาด้วยการโอบกอดน้องสาวที่ร้องไห้เพราะอกหัก<br />นั่งอยู่กับน้องสาวและโอบกอดเขานานร่วมชั่วโมง<br /><br />รับรู้ ร่วมเป็นสักขีพยานในความเจ็บปวดของเขา<br />ชั่วโมงยามที่ผ่านไปนั้น ฉันอยู่กับเขาอย่างแท้จริง<br />นี่แหละมั้ง...ที่เรียกว่า ร่วมแบ่งปันสุข-ทุกข์กับผู้อื่น<br /><br />น้องสาวร้องไห้ สะอึกสะอื้นไห้ แต่เสียงแผ่วเบา<br />ฉันเพียงแต่อยู่กับเขา และบอกให้เขาว่า "ร้องไห้ดังๆเถอะ ให้โลกรู้ว่าแกเจ็บปวดแค่ไหน"<br />น้องสาวผู้น่ารักก็ค่อยๆ ร้องดังขึ้น ดังขึ้น<br /><br />ฉันโอบกอดหัวใจอันเปราะบางของน้องสาวด้วยหัวใจที่เปราะบางของฉัน<br /><div>ทำให้เรารู้ว่าหัวใจทั้งสองดวงของเรายังทำงานอยู่</div><br /><br />ขอให้ก้าวผ่านความเจ็บปวดนะน้องที่รัก<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-3131564531037353102?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2101396408945859719.post-23226170357077368872008-08-19T07:24:00.000-07:002008-08-19T07:58:17.091-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SKrdbDxb2lI/AAAAAAAAAAM/fjJStBWMa1o/s1600-h/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E(17)_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236240973710482002" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aTnKbkHxS1U/SKrdbDxb2lI/AAAAAAAAAAM/fjJStBWMa1o/s320/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%9E(17)_2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />หลายชายคนเล็ก ๒ ขวบแล้ว<br />ยังพูดจาไม่เป็นคำ แต่รู้สึกว่าเรา "สื่อสารกันได้"<br /><br /><p></p><p>หลานชายตัวเล็กนิดเดียว แต่รู้สึกได้ว่า "มีพลังมากมาย"</p><p>สดใส ทุกสิ่งทุกอย่างดูน่าเรียนรู้ไปเสียหมด ในโลกใบน้อยของหลานชาย<br /><br />ขอเก็บเกี่ยวความสดใส สดใหม่ พลังมากมายจากหลานชาย<br />ยามกอด ยามหอม ตอนอาบน้ำ ตอนเฝ้ามองหลานชายวิ่งเล่น </p><p>อยากกลับไปเป็นเด็กน้อยอีกครั้งจริงๆ</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2101396408945859719-2322617035707736887?l=jhappyberry.blogspot.com' alt='' /></div>JaNehttp://www.blogger.com/profile/08676788915370567006noreply@blogger.com0